به گزارش ایران جیب، نشریه اکونومیست در تحلیلی درباره سال 2027 نوشته است که نبود جنگ تمامعیار میان آمریکا و ایران به معنای برقراری صلح نیست. به نوشته این نشریه، در سال آینده احتمالاً شاهد نبردهای کمتری خواهیم بود، اما آتشبسهای مقطعی، رویاروییهای مسلح و راهحلهای اقتصادی بداهه صلح پایدار نمیآورد.
اکونومیست درباره جنگ گذشته چه نوشته است؟
اکونومیست مینویسد سال گذشته هم گستره قدرت نظامی آمریکا و اسرائیل را نشان داد و هم محدودیتهای آن را. به نوشته این نشریه، برتری در میدان نبرد به راهحل سیاسی نینجامیده است. اکونومیست پیشبینی میکند جنگ با ایران در 2027 هم بسیاری از پیشفرضهای دیرینه درباره موازنه قوا و امنیت منطقه را تضعیف کند و ترامپ همچنان عاملی پیشبینیناپذیر بماند.
چرا ممکن است درگیریها در 2027 کمتر شود؟
اکونومیست به سابقه تأثیر رویارویی با ایران بر سیاست آمریکا اشاره میکند: تسخیر سفارت آمریکا در تهران به شکست جیمی کارتر در برابر رونالد ریگان در انتخابات 1980 کمک کرد. به نوشته این نشریه، جمهوریخواهان در انتخابات میاندورهای اخیر هم شکست سنگینی خوردهاند که بخشی از آن واکنش منفی به رویکرد جنگطلبانه ترامپ در قبال ایران بوده است.
از نگاه اکونومیست، مشکلات سیاسی داخلی ترامپ و روی کار آمدن کابینهای جدید در اسرائیل، دو دلیل برای امید به کاهش درگیریها در 2027 است.
دو سناریوی اکونومیست برای آینده
سناریوی اول: توافق شکننده
اکونومیست فرض میکند ترامپ از شکست داخلی پشیمان شود و حمله هوایی تازه را کنار بگذارد. در این سناریو ایران امتیاز میدهد، تنگه هرمز را باز میکند و با مذاکره درباره برنامه هستهای موافقت میکند. ترامپ بهسرعت به توافق میرسد؛ توافقی که به نوشته اکونومیست شکننده و پر از حفره است و کسی انتظار ندارد دوام بیاورد یا برنامه هستهای ایران را قطعاً محدود کند، اما به او اجازه میدهد اعلام پیروزی کند.
سناریوی دوم: ازسرگیری جنگ
در سناریوی دیگر، ترامپ زخمخورده و خشمگین نتیجه میگیرد که کسب یک پیروزی نظامی چشمگیر بهترین راه نجات اعتبار اوست. او دوباره نیروهای مسلح آمریکا را به میدان میفرستد تا اهداف نظامی و غیرنظامی را هدف قرار دهند و ایران هم به پایگاههای آمریکا در کشورهای عربی منطقه حمله میکند.
اکونومیست میگوید هر دو سناریو کاملاً محتمل است.
نقش نتانیاهو در این تحلیل چیست؟
به نوشته اکونومیست، هرگونه شعلهور شدن دوباره درگیری به نفع بنیامین نتانیاهو است. او اگرچه دیگر نخستوزیر اسرائیل نیست، اما همچنان در کمین نشسته و با تأکید بر جنگ میکوشد امنیت را در کانون بحثهای سیاسی نگه دارد و بقای سیاسی خود را تضمین کند. به نوشته این نشریه، کابینه اقلیت جدید هم از بیرون راندن او از صحنه سیاسی ناتوان است.
کشورهای خلیج فارس چه میکنند؟
اکونومیست پیشبینی میکند چه جنگ از سر گرفته شود و چه نشود، کشورهای خلیج فارس با نگرانی نظارهگر خواهند بود، چون عقبنشینی مداوم آمریکا از نقش هژمون منطقهای آنها را در معرض خطر قرار میدهد. این کشورها به نوشته این نشریه:
- میکوشند ترامپ را از آغاز دوباره جنگ با ایران منصرف کنند، اما باید محدودیت نفوذ خود را بپذیرند.
- در جستوجوی تضمینهای امنیتی در جای دیگر خواهند بود، البته نه از راه گسترش توافقهای ابراهیم با اسرائیل.
- با سرمایهگذاری در خطوط لوله و مسیرهای تجاری جایگزین، راههای دور زدن تنگه هرمز را گسترش میدهند.
دور زدن تنگه هرمز چه پیامدی دارد؟
به نوشته اکونومیست، این راهحلها اقتصاد کشورهای خلیج فارس را مقاومتر میکند، اما با کاهش فشار فوری برای یافتن راهحل پایدار، بیثباتی منطقهای را پایدارتر خواهد کرد.
جمعبندی اکونومیست
این نشریه معتقد است آنچه زمانی غیرقابل تصور بود، یعنی حمله آمریکا و اسرائیل به ایران و حمله ایران به داراییهای آمریکا در منطقه، در 2027 آشنا به نظر میرسد. به نوشته اکونومیست، خاورمیانه باید با عدم قطعیت زندگی کند و کسانی که میتوانند به جنگ پایان معنادار بدهند، این کار را به نفع خود نمیدانند. به جای آن، رویارویی تلخ همراه با تهدید، شعلهور شدن جنگ و تلاشهای نامنظم دیپلماتیک غالب خواهد بود.


