در شرایطی که بحران کمآبی به یکی از مهمترین دغدغههای کشور تبدیل شده، موضوع انتقال صنایع آببر به سواحل جنوبی بار دیگر مورد توجه قرار گرفته است. کارشناسان معتقدند این اقدام برای صنایع جدید قابل اجراست، اما جابهجایی واحدهای صنعتی بزرگ و قدیمی به دلیل سرمایهگذاریهای گسترده و زیرساختهای موجود، با چالشهای جدی روبهرو خواهد بود.
صنایع بزرگی مانند فولاد، پتروشیمی و پالایشگاهها از جمله واحدهایی هستند که مصرف آب بالایی دارند. به باور متخصصان، توسعه این صنایع در مجاورت دریا میتواند ضمن بهرهگیری از آبشیرینکنها، فشار بر منابع آب زیرزمینی و رودخانههای مناطق مرکزی کشور را کاهش دهد و زمینه توسعه متوازن مناطق ساحلی را نیز فراهم کند.
با این حال، انتقال صنایع قدیمی از استانهای مرکزی به سواحل، به دلیل هزینههای سنگین، نیاز به ایجاد زیرساختهای جدید و وابستگی به شبکههای حملونقل و تأمین مواد اولیه، در کوتاهمدت امکانپذیر نیست. از این رو، کارشناسان پیشنهاد میکنند برای این واحدها، راهکارهایی مانند افزایش بهرهوری مصرف آب، استفاده از فناوریهای نوین و تأمین آب از منابع جایگزین در اولویت قرار گیرد.
بر اساس سیاستهای توسعه دریامحور، دولت نیز مکلف شده است برنامهای زمانبندیشده برای انتقال صنایع آببر جدید به سواحل جنوبی کشور تدوین کند. همچنین در این اسناد تأکید شده است صنایعی که با ارتقای فناوری بتوانند مصرف آب خود را به شکل قابل توجهی کاهش دهند، میتوانند از الزام انتقال مستثنا شوند.
کارشناسان تأکید دارند که مدیریت بحران آب تنها با انتقال صنایع محقق نخواهد شد و اصلاح الگوی مصرف، توسعه فناوریهای کاهش مصرف آب و برنامهریزی دقیق برای استقرار صنایع آینده، از مهمترین راهکارهای عبور از تنش آبی در کشور به شمار میرود.