45 روز است که همراه با استرس، اضطراب و تمام آنچه یک جنگ بر اعضای یک جامعه تحمیل میکند، مصائب «عدم دسترسی به اینترنت بینالملل» هم بر ۹۹ درصد جامعه تحمیل شده است؛ و در طرح اولین مطالبات برای بازگشت آنچه در برهههایی گرفته میشود، صرفا به خسارت این قطعی در حوزه کسبوکارهای اینترنتی پرداخته شده و سایر پیامدهای عدم امکان دسترسی به اینترنت بینالملل، مغفول ماندهاست.
در ایران حق دسترسی به اطلاعات، ذیل حق آزادیبیان یعنی اصل ۲۴ قانون اساسی قابل شناسایی است. اما این حق، مطلق نیست و بر اساس قانون میتوان برای حفظ امنیت ملی و نظم عمومی، محدودیتهایی برای آن اعمال کرد. در این راستا، مقامات مسئول معتقدند که مسدودسازی موقت برخی پلتفرمها جهت جلوگیری از خشونت و تهدیدات امنیتی، اقدامی قانونی و مشروع است.
اگرچه حق مستقل و جداگانهای برای دسترسی شهروندان به اینترنت در ایران وجود ندارد، قطع اینترنت به جز خسارت روزانه ۵ همتی به کسبوکارهای اینترنتی، خسارات دیگری نیز بر جای میگذارد؛ به طوری که دسترسی به اینترنت آزاد به عنوان دروازهای برای احقاق سایر حقوق شهروندان مانند امکان برقراری ارتباط با اعضای خانواده، آموزش و حتی سلامت عمل میکند. از این روی، قطع گسترده و طولانی اینترنت به عنوان اقدامی تلقی میشود که طیف وسیعی از حقوق شهروندان - جز مسأله معیشت - را نقض میکند./ جماران