پژوهشی تازه نشان می‌دهد ال‌نینو و گرمایش ناشی از فعالیت‌های انسانی، هر دو در تقویت توفان قدرتمند «پولو» نقش داشته‌اند؛ اما سهم تغییرات اقلیمی در فراهم‌کردن شرایط تشدید این توفان، دست‌کم هم‌اندازه ال‌نینو بوده است.
به گزارش ایران جیب، دانشمندان با بررسی شرایط اقیانوسی و جوی این توفان در شرق اقیانوس آرام، برآورد کرده‌اند گرمایش انسانی حدود 2.7 متر بر ثانیه، معادل نزدیک به 10 کیلومتر بر ساعت، به حداکثر سرعت باد پولو افزوده است.
آب گرم اقیانوس، سوخت تشدید توفان
پولو در سپتامبر 2026 به‌سرعت تقویت شد و به رده 5 رسید. آب‌های بسیار گرم، رطوبت فراوان و شرایط مساعد جوی، انرژی لازم برای این افزایش قدرت را فراهم کردند.
بررسی‌های ماهواره‌ای نشان می‌دهد دمای سطح آب در بخش‌هایی از مسیر توفان به 32 درجه سانتی‌گراد رسیده بود؛ حدود 2 تا 3 درجه بالاتر از میانگین معمول آن مقطع سال.
مقایسه نقش ال‌نینو و تغییرات اقلیمی
پژوهشگران دریافتند تغییرات اقلیمی، احتمال شکل‌گیری شرایط مساعد برای شدت بالای توفان را حدود 23 برابر کرده است. اثر ال‌نینو بر همین شاخص، در مقایسه با وضعیت خنثی، حدود 14 برابر برآورد شد.
این اعداد به احتمال فراهم‌شدن شرایط اقیانوسی و جوی مناسب برای تقویت توفان مربوط‌اند و به معنای 23 یا 14 برابرشدن احتمال وقوع خود پولو نیستند.
عدم‌قطعیت درباره سهم گرمایش در بارندگی
دانشمندان درباره بارندگی‌های همراه توفان محتاط‌تر هستند. به دلیل محدودیت مدل‌ها در بازنمایی روندهای مشاهده‌شده منطقه، سهم دقیق تغییرات اقلیمی در شدت بارش‌ها قابل محاسبه نبوده است.
پولو پیش از رسیدن به خشکی ضعیف شد، اما همچنان سیلاب و خسارت برجای گذاشت؛ اتفاقی که اهمیت آمادگی در برابر بارش شدید و آب‌گرفتگی را حتی پس از کاهش قدرت باد نشان می‌دهد.