گسترش حضور خودروسازان چینی در بازارهای جهانی، همکاری با این شرکت‌ها را برای صنعت خودروی ایران پررنگ‌تر کرده است. با این حال، قابل اعتماد بودن یک شریک خارجی را باید با استمرار تأمین قطعات، انتقال فناوری و اجرای تعهدات سنجید.
به گزارش ایران جیب، همکاری با برندهای چینی به یکی از مسیرهای اصلی عرضه محصولات جدید در بازار خودرو تبدیل شده است. تنوع محصولات، توسعه خودروهای برقی و هیبریدی و محدودیت همکاری با شرکت‌های اروپایی، از عوامل تقویت این روند هستند.
اما افزایش سهم چین در بازار جهانی، به‌تنهایی تضمین نمی‌کند که همکاری با خودروسازان ایرانی در هر شرایطی ادامه پیدا کند.
اعتماد به شریک خارجی چگونه سنجیده می‌شود؟
گزارش مورد بررسی، منافع تجاری چین در بازار ایران را عاملی برای تداوم همکاری معرفی می‌کند. این منافع می‌تواند انگیزه حفظ روابط باشد، اما برای نتیجه‌گیری درباره پایداری قراردادها، باید عملکرد هر شرکت و تعهدات آن جداگانه بررسی شود.
تأمین مستمر قطعات، خدمات پس از فروش، دسترسی به فناوری و نحوه مواجهه با محدودیت‌های مالی و تجاری، معیارهای مهم‌تری برای ارزیابی یک شریک هستند. قراردادهایی که برای توقف همکاری و اختلال در تأمین قطعات راهکار مشخص دارند، می‌توانند ریسک طرف ایرانی را کاهش دهند.
مونتاژ خودرو چقدر ارز مصرف می‌کند؟
در گزارش اولیه، ارقامی برای میانگین ارزبری خودروهای داخلی، مونتاژی و وارداتی مطرح شده، اما منبع و روش محاسبه آنها مشخص نشده است. بنابراین، این اعداد را نمی‌توان مبنای قطعی مقایسه همه خودروها قرار داد.
ارزبری هر محصول به قیمت قطعات وارداتی، میزان ساخت داخل، هزینه حمل و شرایط قرارداد بستگی دارد. مونتاژ زمانی می‌تواند به کاهش وابستگی کمک کند که سهم تولید داخل افزایش یابد و همکاری از واردات و سرهم‌کردن قطعات فراتر برود.
انتقال فناوری باید قابل‌اندازه‌گیری باشد
حفظ اشتغال و توسعه تولید، از اهداف مهم همکاری با شرکت‌های خارجی است. با این حال، تحقق این اهداف نیازمند برنامه مشخص برای مشارکت قطعه‌سازان داخلی، آموزش نیروی انسانی و انتقال دانش فنی است.
صرف عرضه یک خودرو با نام داخلی، میزان بومی‌سازی آن را نشان نمی‌دهد. ارزیابی همکاری باید روشن کند چه قطعاتی در کشور تولید می‌شوند و طرف ایرانی چه توانایی تازه‌ای در طراحی، ساخت و تأمین محصول به دست آورده است.
مصرف‌کننده چه انتظاری دارد؟
برای خریدار، کیفیت محصول، قیمت، دسترسی به قطعات و اجرای تعهدات گارانتی اهمیت دارد. گسترش همکاری با چین زمانی به نفع مصرف‌کننده خواهد بود که عرضه خودرو با خدمات پایدار و هزینه نگهداری قابل‌قبول همراه شود.
چین می‌تواند شریک مهمی برای صنعت خودروی ایران باشد، اما پایداری این همکاری به کیفیت قراردادها، تنوع منابع تأمین و دستاوردهای واقعی تولید وابسته است. وابستگی به یک کشور یا مجموعه محدود از شرکت‌ها، ضرورت مدیریت ریسک را از بین نمی‌برد.